porzuciłam to przeciętne grafomaństwo na kilka dobrych lat. ale tęsknię. poczucie uwalniania liter spod opuszków daje tyle ukojenia. ubieranie w słowa tego, co zamknięte w obszernych zwojach jest jak sortowanie bielizny, gdzie po każdym praniu znajdzie się jakaś zguba w postaci pojedynczej skarpetki.
będzie to też element dbania o siebie. po trudnym i pięknym jednocześnie 2024 roku
Nie jesteśmy już tacy młodzi, a poznaliśmy się jak dzieciaki z liceum. Niby nie ma w tym nic z romantyzmu, ale zobacz... umiem kolorować.
Wymienię, na przykład, pięć oddalonych od siebie w czasie punktów, w których mieliśmy się spotkać, ale nie wyszło. Nie udało się, bo albo nie było Ciebie tam, gdzie być powinieneś. Albo nie było mnie, tam gdzie być powinnam. Wyszedłeś wcześniej zanim ja się pojawiłam. Spóźniłeś się, a ja już wyszłam. I mijaliśmy się pewnie, ale to już banał, jak w tym wierszu Szymborskiej. Aż w końcu, przypadkiem oklepanym, znajomi znajomych witają nas ze sobą. W miejscu, do którego nie chodziłam zbyt często. W trio piękniejszych ode mnie kobiet. Najpiękniejszego wieczoru czerwca 2021.
Częściej ubieram się w radość. Rozwiązuję wątpliwości. I po prostu, przez to, że polubiłam siebie, akceptuję wszystko to, do tego mogłabym się przyczepić. Szkoda czasu. Krążymy sobie między sobą, a naszymi osobnymi bytami, obserwując i próbując zrozumieć o co w tym wszystkim chodzi.
A teraz ja, uczę się nowego alfabetu i języka. Pełnego czułości, troski i spokoju.
Gromadzony od kilku tygodni stres, zamiatany pod dywan codzienności, w końcu trzeba było posprzątać. Wczoraj o 23:35 rozpłakałam się. Tak, jak powinnam to zrobić kilka tygodni temu. Z bezsilności. A raczej z powodu wchłonięcia wszystkich niebezpieczeństw życia w krwiobieg, tak sobie pływały i brudziły piękną czerwień niezbędności. Powodowały spustoszenie w wielu obwodach. Bezsenności, złość i niezdiagnozowany smutek już znalazł swoje powody.
Zawsze zastanawiam się dlaczego przyjmuję ten sam schemat. Ubieram się w szczelną zbroję i władam mieczem dopóki nie padnę ze zmęczenia w walce z niewidocznymi wrogami. Nawet nie widzę, gdzie mam celować, "kogo" uderzyć, "komu" utrzeć nosa. A w tej zbroi trudno o swobodę w poruszaniu się. Dlatego czasem szwędam się, gubiąc cel i znajdując zastępcze, bezsensowne.
Nie umiem pokazać, a czasem tonę i nie mogę oddychać. Mimo, że panuję nad wszystkim w miarę stabilnie, to odbija się to wszystko potem niezłą czkawką. Nie mam wtedy blasku, uśmiech tylko od niechcenia, bo zmęczył mnie ten stres. Nie mam wtedy ani siły ani ochoty, żeby dosięgać tych oczekiwań świata zewnętrznego. A świat, przyzwyczaił do tego, że trochę wstyd zapomnieć zadbać o siebie. Zła jestem na to bardzo, bo trochę trwało, żebym się od tego uwolniła.
Oglądam siebie codziennie, z mojej perspektywy. Nigdy nie poznam innej, więc nie jestem w stanie porównać ocenie tych różnorodnych spojrzeń. Wszystko, co się dzieje, maluje i kształtuje się we mnie. Widać to wszystko, gołym okiem.
tekst nie został przeczytany powtórnie.
i nie zostanie edytowany, nawet jeśli ma błędy.
bo nigdy go nie przeczytam.
myślałam dziś dużo o tęsknocie, o samotności i o wracaniu do miejsca, w którym ktoś na Ciebie czeka. na co dzień próbuję analizować sobie to wszystko w pozytywnych tylko aspektach. czasami wychodzi, dziś mniej. dziś zobaczyłam tę tęsknotę i doczekanie w jednym spojrzeniu. nie patrzyłam wtedy w lustro. było nas dwoje i nanosekundy spojrzenia, które zbierały mikro-znaki zmian, błyszczące oczy i ten spokojny, uroczy uśmiech. wyrwane czułości, które pewnie nic nie znaczą. tak niewielkie, choć chciałabym z nich upleść coś, powielić, zwieloktornić i potwórzyć. robię to w myślach. dodaję-odejmuję. idę dalej i się cofam. dobrze wiem, że co powinnam teraz. czas wrażliwości, zmiękczenie cząstek mózgu powoduje słabość i wyzwala ten stan łaknienia.
czy chcę "żeby mi, po prostu, było ciepło, po prostu"?
czy chcę czuć ciepło, być ciepłem i dawać ciepło?
*myślę, że byłeś idealny. dopasowany w każdym calu. zaczynając od fundamentów, kończąc na suficie. perfect match. uszy, które z przyjemnością słuchają i przenoszą ważne sprawy dalej, do myśli, pilnując, by nie zbłądziły w czasie tej krętej drogi. oczy, które zawsze wszystko potrafiły dostrzegać, nawet najmniejsze szczegóły i zmiany. ręce, które pozwalały czuć się dobrze i bezpiecznie, a jeden dotyk znaczył więcej niż miliony wyklikanych tutaj słów. myślę, że lubiłam robić z tobą wszystko. wycinam sobie w głowie najmilsze wspomnienia: wspólne zakupy, hektolitry kawy, prawie bezsenne noce, kilometry, sekundy muzyki. zawijam na palec jeden kosmyk włosów, zwilżam usta i się uśmiecham. wydaje mi się, że tylko ty znasz ten język. mówiłeś nim całkiem płynnie i bardzo szybko okazało się, że znamy go prawie tak samo. czas wspólnie spędzony pozwolił wejść na poziom perfect, albo i wyżej. zamknąłeś w piwnicy mojego wewnętrznego krytyka, a dzięki temu teraz codziennie się uśmiecham. empatia miesza się z asertywnością i zdecydowaniem, bo tak, ja wiem już czego chcę. a jeszcze lepiej wiem, czego nie chcę. próbuję jeszcze nie zapomnieć, ale tylko po to, żeby pamiętać na co zwrócić uwagę. pamięć mam dobrą, jak kot. zapominam to, gdzie odłożyłam klucze, ale nie zapominam tego, jak ktoś zrobił mi przykrość.
*myślę, że byłeś idealny. a nie, jednak to tylko moje wyobrażenie o tobie.
skąd kot? : atozaatar.com
jesteśmy wykresami, na których sinusoidalne linie pokazują, w jaki sposób potrafimy działać na siebie. każdy z nas nadaje na innych falach, stąd pojawiają się i znikają punkty wspólne. na podstawie zjawiska, które znawcy stali konstrukcyjnych pieszczotliwie nazwali kruchością odpuszczania, wyjaśnić można to, co często dzieje się na poziomie ludzkich afiliacji. tak właśnie jest w relacjach: działamy temperaturą, hartujemy a następnie odpuszczamy. z tym, że w fizyce temperatura odpuszczania jest wyższa, niż ta, która towarzyszy odpuszczaniu w życiu i niestety, nie ma w nim regulacyjnych norm. odpuszczanie po hartowaniu ma na celu podwyższenie właściwości plastycznych i udarności do poziomu właściwego dla materiałów konstrukcyjnych, co uzyskuje się przez odpowiedni dobór temperatur. gdyby właśnie tak podejść do intuicyjnie przeczytanych między wierszami znaków i zapachów? gdyby rozebrać na części pierwsze techniczne zagadki stali i wkomponować w nie dwoje zagubionych, nie wiedzących czego chcą ludzi, którzy nad wszystko chcą być słuchani, przytulani, zaspokajani i świadomi braku samotności, wyzbyci poczucia osamotnienia?
chłodzenie po wygrzaniu przy temperaturze odpuszczania powinno być wolne, aby uniknąć powstawania naprężeń. daj im cierpliwość, bo w momentach wzruszenia i złości, nostalgii i euforii, właśnie jedno-drugiemu chce to powiedzieć. tłumaczyć i pomagać, słuchać i mówić, wyjaśniać i prostować. podobno nie każda konstrukcyjna stal stopowa ulega tym procesom. są takie, które przejawiają niemożliwe uzyskanie odpowiedniej jakości wyrobu. stopień rozwoju określonego rodzaju kruchości oraz zakresy występowania dla tej samej stali są zmienne. wpływa na to wszystko na zewnątrz i wewnątrz. schematy, pojawiające się już nie robią wrażenia, weszły głęboko, w atomach pierwiastków się chowają i zostaną tam na zawsze, malując na twarzach zainteresowanych miny zmieszane.
będąc konsekwentnym w odpuszczaniu, można po prostu odpuścić. bo stal, choć potrafi być miękka, gorąca i plastyczna, może zmienić zupełnie swoją formę - stać się czymś innym, być gdzieś indziej. rozpaść się na miliony, małych skaczących siłą grawitacji kulek, które rozpierzchną się w nieokreślone kierunki i ślad po nich zaginie zupełnie.
tekst inspirowany wykładem z zakresu inżynierii materiałowej
samotność
budzi się w nocy/nad ranem, ukradkiem wpatruje się w jego śpiącą, spokojną twarz. wpadają jej do głowy inne określenia niż te opisujące jego urodę. bo podobał jej się. bardzo. twarz, oczy, włosy. uśmiech, ciało, ruch. myślała o tym, co kryje się za tą warstwą atrakcyjności. mieszanka osobowości, która intryguje i nie pozwala zapomnieć o sobie ani na chwilę. widzi go łagodnie śpiącego, delikatny oddech podnosił jego ciepły brzuch, a wplątując się dłonią w dłoń, zaciskał ją jakby chciał przytrzymać jej uwagę i zwątpienie. widzi jego pożądanie, od samego wejścia czuje na sobie jego zdecydowany, męski wzrok. nie każdy tak potrafi spojrzeniem budować napięcie. daje się jej przytulać, kiedy jest mu źle. mężczyzna pokazujący swoją słabość? daje jej to siłę i poczucie, że jej obecność jest niezbędna. nigdy jej tego nie powie, nigdy nie przyzna się do tego. ona to czuje, włączyła wszystkie czujniki łapiące niewerbalne hasła i sygnały. a on ma radar na nią i jej emocje, gdzie go sprzedawali? przeczytał instrukcję. nie chodzi na skróty. a ona to wie i boi się, że nie będzie tajemnicą, do odkrywania zagadką. boi się też bycia niewystarczającą, choć ma świadomość, że to zależy głównie od niej. ktoś kiedyś zdusił ją jak robaka, a jej pewność siebie wrzucił do śmietnika. próbuje oddzielać, murem zasłania się od porównywania i dobiegania do jakiejś wyśnionej, niedostępnej wersji siebie. jesteś fajna, ale mogłabyś być... nie, nie mogłaby. będzie sobą. nie zrezygnuje z siebie, bo walczy o siebie bardziej niż o innych, bardziej niż kiedykolwiek. wspólny czas to egoistyczna dawka endorfin, którą ciężko zażywać w inny sposób, suplementacja nie wystarcza. nie można też przesadzać. chociaż jakoś inaczej smakuje jej kawa, z nim. lepiej?
Dostaję sygnały z wnętrza, właśnie czuję każdą komórkę swojego ciała. Trudno mi uwierzyć w to, co się dzieje. Próbuję racjonalnie ułożyć w głowie i delikatnie myśleć o rzeczywistości. Chciałabym na chwilę wyjść i popatrzeć na to wszystko z dystansem, ale buntuje się coś we mnie i sprawia, że teraźniejszość i każda w niej chwila jest jak czysty, niematerialny skarb.
Czuję, jakbym bardzo długo z nikim nie rozmawiała. Jakbym była zamknięta w kokonie stworzonym z niedomówień i zwątpień, ale ten kokon przestał mnie w sobie mieścić i czułam się niewygodnie, więc pozbyłam się go, tak jak robią to mięczaki. Może byłam jakiś czas mięczakiem? Może bałam się wychylać z tego niby-miękkiego i bezpiecznego miejsca? Może będąc w nim, nikt nie mógł mnie rozpoznać i nawiązać nici porozumienia?
Wyszłam więc z tego kokona, nieśmiało wołając: "halo" - tam już nikogo nie było, nikt nie czekał, nie tęsknił, nie wspominał. Czując ciszę, która wkrada się do każdego zakamarka umysłu i ciała, porywasz się na wędrówki w nieznane. Mieszkasz w Czechach od zawsze i nigdy nie widziałeś morza, więc wybierasz się w podróż, której celem będzie wielki błękit, chociaż nigdy nie wiesz, co spotka Cię po drodze.
Intuicja wie, co się wydarzy. Podpowiada trochę temu, co ma się w głowie. Podpowiada: "Podnieś rękę!", "Idź na spacer!". Podpowiada też, żeby nie tonąć, żeby złapać się czegoś, co z pozoru może wydawać się błahe i naiwne. Tak jak te wszystkie imitacje materiałów, które dają nam wrażenie naturalności w domu, choć daleko im od prawdziwej natury. Są inspiracją, do działania, które powtarzane w głowie wyśmiewasz przy kolejnej rozmowie, uznając że podobne niteczki przyprowadziły nas do wspólnego kłębka.
owocowy smak rozpływa się po języku, zostawiając cierpki i leniwy posmak, powodując uśmiech. tak tylko można sobie poprawić humor w jesienne, zbyt długie wieczory, które bardzo łatwo zamieniają się w noce. noce, za którymi tęskno.
białe, lubię tylko wino i papier, na którym czasem rysuję czy piszę. gdzieś to wszystko się łączy, między jednym, a drugim punktem powstaje linia.
ściany trzeba czasami odmalować. naprawić cieknący kran. oddać nieużywane rzeczy. coś zmienić, żeby zaczęło się układać.
próbuję nie schodzić z wyznaczonego szlaku, choć zatrzymuje mnie co chwilę jakiś dźwięk czy szmer, ciepłego lasu woń i wysokich szelest drzew. próbuję nie patrzeć w głębinę jezior tych, co przenikają mnie spojrzeniem. próbuję zebrać myśli zmieszane, porozrzucane, jakbym właśnie wpadła w kogoś rozrzucając sobie milion zapisanych w linię kartek.
a w głębi, gdzieś poza całym światem i schematem, czuję palce kreślące przepięknie linię, od skroni po obojczyk, skręcając za łopatką i w prawo, tnąc na pół. czuję swoje krótkie oddechy i ich brak w co drugim rytmie. czuję spełnioną ciszę i ciepło policzków zarumienionych.
foto: wirestock
